Buzkaszi

Buzkaszi (przeciąganie kozy) – najpopularniejszy sport afgański.

Nazwa buzkaszi to połączenie dwóch perskich słów: „boz” (koza) oraz „kaszi” od czasownika keszidan (ciągnąć, przeciągać). Obecnie do gry używa się nie kozy, ale korpusu cielaka. Tuszę pozbawia się głowy i racic, a następnie moczy w wodzie 24 godziny dla usztywnienia korpusu. Tak przygotowana „piłka” waży około 30 kg.

Celem zawodnika jest podniesienie cielęcej „piłki” z ziemi bez zsiadania z konia, przejechanie z trofeum pewnej odległości i umieszczenie zwierzęcego korpusu w specjalnym kole punktowym narysowanym na ziemi.

W Afganistanie rozgrywane są dwa rodzaje buzkaszi: tudabarai („ludowe”) i karadżai („czarne miejsce”). Karadżai to wersja sportowa rozgrywek.

Najlepsi zawodnicy otrzymują zaszczytny dożywotni tytuł czapandoz.

Tudabarai (ludowa wersja gry) – celem jest samodzielne przewiezienie trofeum w dowolnym kierunku, uniknięcie ataku przeciwnika i rzucenie cielaka do koła wyrysowanego na ziemi. W tudabarai nie ma jasnych precyzyjnych przepisów sędziowskich. W ludowej odmianie gry udział może wziąć dowolna liczba jeźdźców i każdy gra na własny rachunek.

Karadżai („czarne miejsce”, sportowa wersja gry) – tu obowiązują szczegółowe sędziowskie przepisy (dzięki temu buzkaszi zarejestrowany jest w Afgańskim Komitecie Olimpijskim jako oficjalna dyscyplina) . W sportowej odmianie dyscypliny cielaka należy przewieźć dookoła flagi, a potem wrzucić do jednego z kół punktowych. Nie jest istotne, która drużyna przewiozła trofeum dookoła flagi. Istotne, która wrzuciła cielaka do koła. W karadżai standardowo w drużynie gra 10 zawodników (Kabul)[1].

[1]

Za: Tomasz Kamiński. (2009). Afganistan. Parła Nist. Bydgoszcz – Warszawa: Branta.

 

Powrót do ciekawostek świata islamu

Jedna odpowiedź do “Buzkaszi”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *